تاریخچه

2 دقیقه مطالعه

کانون وکلای دادگستری مرکز از باسابقه‌ترین نهادهای حقوقی و مدنی ایران و نخستین کانون وکلای دادگستری در ایران است. شکل‌گیری این نهاد به ۲۰ آبان ۱۳۰۹ بازمی‌گردد؛ زمانی که فعالیت خود را در ساختار وزارت عدلیه آغاز کرد. با تصویب قانون وکالت در سال ۱۳۱۴، کانون از شخصیت حقوقی برخوردار شد و تصویب لایحه قانونی استقلال کانون وکلای دادگستری در سال ۱۳۳۱، نقطه عطفی در تثبیت استقلال آن به شمار آمد. این نهاد همچنین از سال ۱۳۲۹ در شمار اعضای کانون وکلای بین‌المللی (IBA) قرار گرفته و در عرصه تعاملات حرفه‌ای بین‌المللی حضور داشته است.

مسئولیت‌های کانون، طیفی از امور مرتبط با سامان‌دهی و ارتقای حرفه وکالت را در بر می‌گیرد. احراز شرایط قانونی متقاضیان و صدور پروانه وکالت، تنظیم و اداره امور حرفه‌ای وکلا، نظارت بر رعایت الزامات قانونی و انتظامی، پیگیری تخلفات و رسیدگی به مسئولیت‌های انتظامی وکلا از جمله وظایف این نهاد است. فراهم‌کردن زمینه دسترسی افراد واجد شرایط به خدمات معاضدت قضایی و ایجاد بسترهای لازم برای ارتقای دانش تخصصی و توانمندی‌های حرفه‌ای وکلا نیز بخشی از مسئولیت‌های کانون در برابر جامعه و حرفه وکالت محسوب می‌شود.

حوزه فعالیت کانون وکلای دادگستری مرکز، وکلای شاغل در استان‌های تهران و سیستان و بلوچستان را در بر می‌گیرد و بیش از ۳۰ هزار وکیل دادگستری تحت پوشش این نهاد فعالیت می‌کنند. ساختار مدیریتی کانون بر پایه هیأت‌ مدیره‌ای متشکل از ۱۲ عضو اصلی و ۶ عضو علی‌البدل است که اعضای آن هر دو سال یکبار از طریق انتخابات و با آرای وکلای دادگستری برگزیده می‌شوند. در دوره کنونی، دکتر محمد شاه‌محمدی ریاست کانون را بر عهده دارد.